Durdurun, bu durakta inecek var!

Bazen, hiç bilmediğim yerlerde bulmak kendimi... iyi geliyor. adını sanını duymadığım bir şehir, bir sokak, bir köşebaşı, sokakta tanımadığım yüzlerde gördüklerim, daha önce hiç tatmadığım bir çikolata kimi zaman, bazen nerden karşıma çıktığını bilmediğim bir şarkı, bir film bazen...
Şartsız şurtsuz, tamamen önyargısız, sadece orayı, o "şey"i görüp kendine çok şey katmak...

Çok mu karışık geldi, dur baştan alayım, sade ve duru haliyle...
Tek kelime, yabancı:
Penelope...
Nerden karşıma çıktığını ve hatta niye izlediğimi dahi bilmediğim bir film.
Pushing Daisies'i izlerken beni mutlu eden şey neyse, aynı şey, aynı tad bunda da var.
Masal tadı...
Hem de uzun süre damağımdan gitmeyecek cinsten.

Evet çok insana saçma gelebilir bu film, o yüzden iyi ki filmden önce yorumlarını okumamışım diyorum.

En hoşuma giden sahnesi buydu, iki aşık tek tarafı ayna görünümlü bir camın farklı taraflarında satranç oynadıkları sahne. -o cam niye var, izleyecek olanlar için anlatmıyorum-
Bazen herşey tepetaklak gidiyor, hayatım altüst oldu diye düşünürsün ya, yalnızlığın dibine vurmuşsundur üstelik. Bir de kadersizliğin eklenince üstüne, hah dersin tam bir "loser" oldum şimdi. Kaçacak gidecek yerin yokmuştur, "I'm stuck!" diye bağırırsın da kimseler duymaz.
Umudunu yitirdiğin o anlarda kendine dışardan bakabilirsen eğer, o anki haline... bir an ferahlarsın, gülümseyiverirsin, o kadar da zor olmadığını farkedersin silkinip kalkmanın. Umut hep vardır aslında, mızıkçılık yapan sensindir. Korkak olan.

İşte çocuk, her defasında o camın arkasındaki Penelope ile konuşurken aynadaki kendisine bakıyor. Kendini ona gösteren, yani kendisinin aynası Penelope oluyor bir bakıma... Ve korkularını yenip o ümitsizlik bahçesinden çıkıp, oyuna dahil olması da bu yüzden...

Masal masal dedim ama bu da içinde gerçekleri bulabileceğin bir masal, görebilirsen tabi...

Hayatı hep gerçek tarafından bakan, masallara "çocuk işi" diyenlere bu durak hiç uygun değil, ama başta bahsettiğim tadı sevenleri şöyle alalım...

Durakta inmeyip, geçip gideceklere son söz Mustafa Kutlu'dan geliyor:

Masallara boşverdiğimiz günden bu yana rüya göremez olduk. İp koptu, zaman uçtu, hayat köşe bucak bir yerlere saklandı. Uykularımız kabuslarla donatıldı. Aydınlık bir yüz gördüğümüzde ilk aklımıza gelen cümle "Sırıtma lan" oldu. -

Güzel bir Bonn öğlesinden kuş ve çocuk sesleri karışık, parmaklarıma vuran güneş eşliğinde herkese selam ederim... :)