Hayat bu. Bir ertelemeye gör sevdiklerini... Geri dönüşü olmuyor. Keşkeler yetmiyor bir yerden sonra. Acıttıkça acıtıyor, büyüdükçe büyüyor pişmanlığın, keşkelerin, içinde.
Zaman, sen ipliği iğneden geçirene kadar, o söküğü kendiliğinden dikip senin elinden alıyor.
Acımasız oluyor böyle durumlarda zaman, kendi yara kabuklarını yâr ederek sana.
Zaman gözünün içine baka baka diyor ki:
"beni zamanında yaşa, boşuna ne ileriye ne geriye sarmaya çalışma beni, beceremezsin. Gittim mi gelmem, sonraki seferi hele hiç garanti etmem. Beni yakalamazsan, o an sahip olduklarını, dahi o anki seni, bir daha yakalasan da sana veremem.
Kıymetimi bil ve kıymetlerini, benle olanların...
Beni sana nasip eden kudret böyle istiyor zira...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder